Książka reklamowana jako duchowy spadkobierca trylogii husyckiej Andrzeja Sapkowskiego, osadzona w czasie wojny trzydziestoletniej i religijnej zawieruchy w Niemczech. Wartka akcja, wyraziści bohaterowie i soczysty język odnajdują się bardzo dobrze w historyczno-magicznym anturażu, choć do prozy Sapkowskiego jeszcze troszkę brakuje.
Psy
Pana to debiutancka powieść Marcina Świątkowskiego, który jest początkującym
młodym krakowskim pisarzem, z zawodu grafikiem komputerowym, a z wykształcenia
literaturoznawcą zafascynowanym europejską historią nowożytną. Na tło powieści
wybrał sobie niezwykle interesujący i barwny okres pierwszej połowy XVII wieku,
osadzając akcję w 1633 roku w czasie wojny trzydziestoletniej pustoszącej ziemie
Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, inaczej zwanego Rzeszą
Niemiecką. Konflikt targający sercem chrześcijańskiej Europy rozgrywający się
między katolikami a protestantami stał się punktem wyjścia dla pomysłu, który
trzeba było podkręcić tylko jednym drobnym elementem światotwórczym. Magią,
która nagle weszła na europejskie dwory oraz do uniwersyteckich bibliotek i
klasztornych kaplic.
Powieść
Świątkowskiego podzielona jest na dwa równoległe wątki śledzące poczynania
bohaterów: niemieckiej nastoletniej szlachcianki Katarzyny von Besserer-Thalfingen,
która wykazuje pewne nadnaturalne umiejętności oraz Dominikiem Ibanezem de
Erquicią, hiszpańskim dominikaninem i inkwizytorem przemierzającym Niemcy w
poszukiwaniu aramejskich manuskryptów. Po Katarzynę na jej rodzinny zameczek
przybywają szwedzcy agenci, uzbrojeni dominikanie oraz niderlandzcy uczeni z Lejdy,
w wyniku czego Katarzyna zostaje zmuszona wyruszyć w podróż pełną przygód w
obstawie bandy najemników przewodzonej przez młodego zabijakę Schenka. Dominik
zaś napadnięty zostaje przez grasantów na gościńcu, co komplikuje jego plany i
rozkazy przekazane przez papieską i cesarską administrację, a z opresji ratuje
go przypadkowo spotkany łowczy. A to wszystko w przededniu wznowienia działań
wiosennych przez armie katolików i luteran dążących do stoczenia walnej bitwy...
Historia w Psach Pana bazuje na wartkiej akcji, plastycznym opisie otaczającego bohaterów świata oraz wyrazistych, sympatycznych bohaterach właśnie. Duża liczba sprawnie napisanych scen walki urozmaicona zostaje ciętymi dialogami żonglującymi elokwentnymi wypowiedziami oraz soczystym mięsem rzucanym przez prostych ludzi. Bohaterowie nie są przesadnie wielowarstwowi, ale tych kilka cech sprawiają, że z uwagą śledzi się ich losy i angażuje w przygody, których doświadczają. Zarówno Katarzyna, potrafiąca postawić na swoim dziewczyna, jak i pokorny i rezolutny Dominik starający się sprawiedliwie podchodzić do bliźnich, są na tyle zajmującymi i solidnie skonstruowanymi postaciami, że z pewnością będę chciał znać ich dalsze losy.
Samo też dołożenie do ogólnie znanych czasów i realiów elementu nadprogramowego, czyli nie do końca jeszcze zbadanej oraz wyjaśnionej magii dodaje smaku i wręcza bohaterom nieoczekiwane możliwości, co autor wykorzystuje w wybuchowy sposób. Marcin Świątkowski wychodzi też obronną ręką w kwestii poprawności historycznej dzieła i kiedy już ochłoniemy z zalewu niemieckich nazw i postaci, to płyniemy wartkim nurtem opowiadanej historii bez oglądania się na drobiazgi. Niestety, w warstwie technicznej, zwłaszcza pod koniec, wkradają się zaskakująco liczne chochliki, a przed wypuszczeniem książki do drukarni przydałaby się jej jeszcze spokojna redakcja i korekta…
Podsumowując, książkę Marcina Świątkowskiego czytało się nadspodziewanie przyjemnie. Licząca niespełna trzysta stron lektura była szybka i emocjonująca. Prosiłoby się o nieco szersze nakreślenie kontekstu, przedstawienie antagonistów czy rozwinięcie świata i mam nadzieję, że dostaniemy to w drugim tomie. Psy Pana oceniam na 7/10 i mogę polecić jako lekką, niezobowiązującą lekturę, która zaskoczy czytelnika i przyciągnie jego uwagę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz