PO POLOWANIU (2025) - RECENZJA FILMU.

 

Thriller psychologiczny z ruchem „me too” i „cancel culture” w tle, pełny intelektualnego i seksualnego napięcia, manipulacji i półprawd skrywanych za fasadą prawości i niewinności.

Reżyserem filmu jest ekscentryczny Luca Guadagnino, najbardziej znany z filmów Challengers, Tamte dni, tamte noce, Do ostatniej kości, Suspiria czy ostatnio Queer. Scenariusz napisała Nora Garrett, dla której był to debiut, a wcześniej próbowała kariery aktorskiej.

Muzykę skomponowali Trent Reznor i Atticus Ross, którzy współpracowali z włoskim reżyserem przy okazji Challengers, Queer i Do ostatniej kości, a ponadto w ostatnich latach razem lub osobno tworzyli dla takich produkcji jak Shogun, Wąwóz, Tron: Ares, Franczyza, Zabójca, The Bear. Autorem zdjęć jest Malik Hassan Sayeed (poza teledyskami Rihanny, Nicki Minaj, Lany del Rey czy Beyonce nie ma zbyt wielu głośniejszych projektów, choć zaczynał jeszcze w ubiegłym wieku przy takich produkcjach jak Ślepy zaułek, Oczy szeroko zamknięte, Ręka Boga, Dziewczyna nr 6, Gra o honor czy Striptizerki.

RECENZJA MOŻE ZAWIERAĆ ŚLADOWE ILOŚCI SPOILERÓW.

PRZED UŻYCIEM SKONSULTUJ SIĘ Z DZIENNIKARZEM LUB RECENZENTEM.

Główną bohaterką filmu jest Alma Imhoff (Julia Roberts, najbardziej znana z ról w Pretty Woman czy Erin Brokovich, w ostatnich latach m.in. Bilet do raju, Gaslit, Homecoming, Powrót Bena, Cudowny chłopak), wykładowczyni filozofii na Uniwersytecie w Yale, która wróciła do pracy po przerwie spowodowanej problemami zdrowotnymi. Prowadząc wystawne życie, organizuje częste przyjęcia dla znajomych wraz ze swoim mężem, psychoterapeutą Frederikiem (Michael Stuhlbarg, m.in. Doktor Strange, Tamte dni, tamte noce, Kształt wody, Zakazane imperium, Fargo, Czwarta władza, Nowy początek, Faceci w czerni 3).

Na jednym z przyjęć goszczą Hanka Gibsona (Andrew Garfield, w ostatnich latach m.in. Sztuka pięknego kochania, Pod sztandarem nieba, Oczy Tammy Fae, tick, tick… Boom! czy Spider-man: No Way Home), przyjaciela i akademickiego współpracownika Almy oraz młodszego wykładowcę, który rywalizuje z nią o etat na uczelni, a także Maggie Resnick (Ayo Edibiri, najbardziej znana z roli w serialu The Bear, a także Big Mouth, Inside out 2, Dickinson), doktorantka Almy i jej ulubienica.

Następnego dnia po przyjęciu roztrzęsiona Maggie prosi Almę o rozmowę, w której wyznaje, że po przyjęciu Hank wprosił się do niej na drinka i napastował seksualnie. Nie widząc w swej mentorce wystarczającego wsparcia odchodzi, natomiast Alma konfrontuje się z Hankiem, który zaprzecza wszystkiemu i oskarża Maggie o kłamstwo i dyskredytację Hanka, który oskarżył studentkę o plagiat w jej pracy doktorskiej. Alma zostaje wplątana w rozgrywkę, która zatacza coraz szersze kręgi w uniwersyteckiej społeczności. Postawiona jest w obliczu wyboru między lojalnością do przyjaciela oraz podopiecznej, zmagając się jednocześnie z nawrotami choroby i starając się, by na jaw nie wyszły jej grzechy przeszłości…

Guadagnino w After the Hunt podejmuje się kontrowersyjnego tematu, który kilka lat temu rozgrzewał amerykańską prasę i opinię publiczną, czyli nadużywania pozycji przez bogatych oraz sytuowanych i szeroko pojętego wykorzystywania seksualnego młodych kobiet w różnych branżach z jednej strony a prób dyskredytacji i cancellingu rozpoznawalnych postaci przez szukające poklasku i bogactwa manipulatorki z drugiej. Autor wybiera w tym przypadku elitarne środowisko akademickie, filozofów zajmujących się etyką, którzy mają być latarnią dla społeczeństwa, a okazać się mogą zakłamanymi, samolubnymi oszustami pełnymi hipokryzji.

Fabuła, obserwowana oczami początkowo niewinnej w całej sytuacji Almy, zagęszcza się coraz bardziej wraz z poznawaniem bliżej bohaterów i ich charakterów, a film stara się cały czas utrzymywać widza w niepewności, czy kłamie oskarżony o próbę napaści seksualnej Hank czy kłamie oskarżona o plagiat Maggie, czy też może obie sprawy wydarzyły się niezależnie od siebie, a każdy ma swoje za uszami, nawet Alma, która próbuje utrzymać się na powierzchni, gdy sprawa ta może zatopić jej karierę. Jedynym sprawiedliwym wśród oszustów i hipokrytów wydaje się być mąż Almy, Frederik, niestrudzenie dbający o chorą żonę mimo jej chłodu i wyniosłości.

Na pewno należy pozytywnie ocenić wszystkich aktorów za ich kreacje, zwłaszcza Julię Robert i Andrew Garfielda, między którymi iskrzyło od intelektualnego i seksualnego napięcia, ale także Ayo Edibiri, która miała nadspodziewanie rozbudowaną i złożoną rolę do odegrania. Film kradł jednak Michael Stuhlbarg mimo ograniczonego czasu ekranowego, który wprowadzał kontrast ciepła i szczerości w zakłamanym świecie.

Na plus należy poczytać zdjęcia i różnorodny, dynamizujący narrację sposób kadrowania ujęć autorstwa Sayeeda. Z kolei trudno ocenić jest muzykę Reznora i Rossa, którzy przyzwyczaili do specyficznego, energetycznego brzmienia, a w tym filmie zaserwowali widzowi kompozycję spokojniejszą i odmienną od dotychczasowego emploi.

Nie każdy odbierze ten film pozytywnie – dla wielu może wydać się przegadaną, przeintelektualizowaną opowieścią o niczym, pełną dłużyzn i nudy oraz braku stanięcia po konkretnej stronie barykady sporu kulturowego dzielącego współczesną Amerykę. Najwidoczniej ja jestem w mniejszości...

Podsumowując, Po polowaniu to niezbyt łatwy w odbiorze film skupiający się na trudnym temacie, oferujący jednak widzowi angażującą intrygę z coraz to nowymi warstwami pokazującymi bohaterów w innym świetle. Osobiście seans przypadł mi do gustu, choć ogólna recepcja jest dość mieszana. Po polowaniu oceniam na 6,75/10, dla mnie film dobry, ale brakowało mu kilku kluczowych elementów, żeby być choćby na poziomie Challengersów.