Pan Mojito prowadzi bardzo regularny tryb życia: kiedy nie śpi to pije, a kiedy nie pije, to użala się nad stanem świata i własnym losem, no i wtedy musi się znowu napić...
*Liryka egzystencjonalnego niepokoju tworzona na przestrzeni kilku ostatnich lat, kłębiąca się w mroku duszy Pana Mojito i z rzadka wychodząca z jego umysłu na światło dnia. Czasem nawet ona z ciekawością spogląda na świat, pogrążający się coraz bardziej w chaosie...*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz